Palliatief komt van het Latijnse woord Pallium, dit betekent mantel. In de palliatieve zorg wil men zorg die als een mantel de zieke omgeeft. Het herinnert aan de daad van Martinus van Tours (Sint Maarten) die zijn mantel deelde met een naakte bedelaar. Zo staat op wikipedia te lezen. Ik neem het maar even voor waarheid aan.

Mijn vader ligt in het verzorgingstehuis op de afdeling palliatieve zorg oftewel in een hospice. Bij mensen die ongeneeslijk ziek zijn en in een vergevorderd stadium van hun ziekte, proberen de verplegers die de palliatieve zorg verzorgen continue en totale zorg te bereiken die het lijden zoveel mogelijk beperkt en verzacht. Ze proberen de laatste tijd voor de patient zo aangenaam mogelijk te maken.

Tot voor de uitslag over mijn vader’s ziekte had ik me nog niet echt verdiept in deze vorm van zorg. Al gauw toen bleek dat mijn vader niet meer kon lopen en moeilijk nog voor zichzelf kon zorgen kwam het woord hospice om de hoek zeilen. De keus voor hem was snel gemaakt, hij wil van alle gemakken zijn voorzien en 24 uur per dag op een knop kunnen drukken als hij wat heeft. Met het ziektebeeld dat hij heeft is palliatieve zorg dan de enige optie.

Met grote bewondering kijk ik elke dag naar de mensen, die op deze afdeling van het verzorgingstehuis werken, hoe ze met mijn vader omgaan, hem helpen en verzorgen. Ze maken zijn verblijf en zijn laatste tijd zo aangenaam mogelijk zo blijkt. Van mijn vader vernam ik vorige week dat hij goed zijn ‘ei’ kwijt kan bij deze mensen. Het geeft mij een fijn gevoel dat deze vorm van zorg bestaat en dat mijn vader zo goed en zo kwaad daar nog voldoening uithaalt.