About Denis Doeland

Slashie: Author, Blogger, Business & Industry Hacker, Maven, Disruptor, Numerati, Speaker and Transformer

Berusting …

Berusting is volgens het Wikiwoordenboek het aanvaarden van iets wat niet te vermijden is. Ik moet met berusting mijn lot dragen, zo staat er letterlijk in het Wikiwoordenboek. Ook wordt er vaak de definitie ‘zich neerleggen bij’ bij het werkwoord berusten neergezet. In mijn geval leg ik me neer bij de situatie waar ik in zit. Hoe moeilijk ik dat ook vind.

Wat is dan acceptatie? Het woordenboek zegt: aanvaarding. In mijn geval neem je de situatie zoals het is en moet je niet gaan strijden tegen dingen, die onontkoombaar of onomkeerbaar zijn. Het staat vast dat ik in een onontkomelijke en onomkeerbare situatie terecht ben gekomen. Het heeft geen zin om daar kwaad over te zijn. Het is een emotie, die gevoelsmatig nergens toe leidt en niks oplost heb ik het idee. De afgelopen periode van 10 maanden heeft mij namelijk hele bijzondere, fijne en mooie dingen opgeleverd. Ik merk dat ik de gehele situatie niet als negatief ervaar. Daarbij wil ik opmerken dat ik het emotioneel zwaar heb van tijd tot tijd.

Bovenstaande is ergens rationeel en door dat ik het ergens allemaal wel begrijp kan ik er, zo lijkt het, mee omgaan. Alleen is het erg moeilijk om soms rationeel te blijven wanneer de gevoelens en emoties door mijn lijf gieren. Om nog maar te zwijgen van het jojo-effect waar ik gisteren over heb geschreven. Dan wil ik het liefst eigenlijk helemaal niet rationeel zijn. Toch grijp ik dan snel terug naar mijn ratio, merk ik. Dat maakt mij op termijn weer rustig van binnen.

Het staat als een paal boven water dat ik mijn ouders mis. Ik hoop dat ze ergens meekrijgen wat ik allemaal voel en meemaak. Het is duidelijk dat ik in mijn verdere leven niet bij de pakken ga neerzitten. Ik realiseer me dat ik nog zat moeilijke momenten ga meemaken de rest van mijn leven. Als die komen dan laat ik ze maar over mij heen komen en bekijk van tijd tot tijd wat het met mij doet.

Is er sprake van berusting of acceptatie bij mij? Het staat vast dat ik de situatie, die onvermijdelijk is, heb aanvaard. Ik heb mij bij de situatie, waar ik in zit, neergelegd. Waarschijnlijk is het geaccepteerde berusting …

Advertenties

Jojo …

Natuurlijk heb ik wikipedia er op nageslagen. Een jojo is een stuk speelgoed. Oorspronkelijk werden ze van ivoor en terracotta schijfjes gemaakt, tegenwoordig bestaan er ook varianten van hout, kunststof en metaal. Een jojo bestaat uit twee ronde schijven van gelijke grootte die door middel van een klein asje aan elkaar zijn verbonden. Om dat asje is een touw gewikkeld. Aan het eind van het touw zit een lusje om een vinger (ring- of middelvinger) in te steken.

Door de jojo naar beneden te gooien rolt de jojo zich af en op de juiste manier weer op te trekken komt deze vanzelf weer naar boven. Eventueel bevindt zich om het asje nog een ringetje gevuld met kogellagertjes. Door een jojo met deze uitrusting krachtig naar beneden te gooien gaat deze ‘spinnen’. Hij blijft dan beneden, maar blijft ook door draaien. Door vervolgens een korte, trekkende beweging te maken rolt de jojo zich weer op.

Een jojo gaat omhoog en omlaag. Dan draait hij ook nog eens om zijn as. Dat gevoel heb ik vandaag ook nog, ik ga omhoog en omlaag in gevoel en emotie. Een soort jojo. Ik vind het niet fijn, maar weet dat ik er mee te maken heb. Het enige wat ik dan tegen mezelf zeg is dat ik het over me heen moet laten komen. Hetgeen ik dan ook maar doe. Ik houd me vast aan de gedachte als je de jojo op een neer laat gaan en niks doet dat hij vanzelf op een gegeven moment klaar is met omhoog en omlaag gaan. Hij stopt vanzelf met het draaien om zijn as.

Hopelijk gaat het straks wat beter met mijn gevoel. Deze dagen zitten er tussen en ik weet dat ze er voorlopig ook nog zullen blijven, de dagen van de jojo …

Jupiler League …

Ik word wakker met een akelig gevoel. Het is het verdrietige gevoel merk ik. De zeurpijn in mijn lijf. Ik heb eigelijk geen zin om mijn bed uit te gaan en niets te doen. Het is de rouw, die door mijn lichaam gaat. Ik laat het gevoel maar over mij heen komen.

Vandaag ben ik door een vriend uitgenodigd om naar een voetbalwedstrijd uit de Jupiler League te gaan kijken. Het is Telstar tegen Volendam. Ik besluit ondanks dat ik mij niet heel fijn voel toch naar de wedstrijd te gaan.

Onderweg naar Ijmuiden bel ik met mijn oom en word ik gebeld door een van de vriendinnen van mijn moeder. Het is fijn dat ik tegen ze aan kan praten. Ik vertel hen dat ik vandaag verdrietig ben. Ze zijn een fijn luisterend oor en komen met de nodige ongevraagde adviezen, waar ik wel wat aan heb. Ik ben niet alleen merk ik, ook niet op moeilijke dagen

Bij het stadionnetje van Telstar aangekomen duurt het even voordat het ploegje mensen dat mijn vriend heeft uitgenodigd compleet is. Hij is zelf als laatste. We zijn met zijn zevenen. Allemaal vrienden of bekenden van mij. Tijdens de wedstrijd verblijven we in de ‘skybox’, die eigenlijk geen ‘skybox’ is, maar een soort grote voetbalkantine om de wedstrijd te bekijken. Een paar van de ploeg zie ik voor het eerst na het overlijden van mijn vader en moeder. Ook kan ik tijdens de wedstrijd met iedereen bijpraten onder ontspannende omstandigheden. Ze zijn allemaal geinteresseerd en leven met mij mee. Ik beleef veel steun deze middag en heb toch de nodige afleiding en ontspanning.

Telstar wint uiteindelijk, na zo’n 20 keer van Volendam verloren te hebben, met 1-0. Geen hoogstaand voetbal en de ambiance heeft iets weg van de gemiddelde grote amateurclub in Nederland, maar het is erg gezellig deze middag. Een ding weet ik zeker vandaag, de Jupiler League en mijn vrienden en bekenden bezorgen mij de nodige afleiding vandaag op een moeilijke dag.

Van Dobben …

Voetbal is vandaag afgekeurd. Plotsklaps is de agenda vrij voor de dag. Dat betekent op zich dat dit een dag is waarop ik rustig aan kan doen. Dat doe ik dan maar ook besluit ik. Het is mooi weer de hele dag. Bijna kakelblauw.

Na een fijne lunch en een wandeling met een vriendin, die heel veel voor me betekent, loop ik richting huis om mijn fotocamera op te halen. Ik heb na gisteren de smaak te pakken. Vandaag doe ik nog een rondje in de stad. Dit keer een vrijere opdracht objecten, mensen en signings. Ik maak een paar mooie foto’s (tenminste dat vind ik zelf) op het museumplein, van een straatartiest en borden.

De tijd vliegt met de afleiding die ik heb. Het is inmiddels al over vieren als ik onderweg stop in de Utrechtsestraat om even koffie te drinken in de koffiesalon. Daar wacht ik op een van mijn vrienden om even bij te kletsen. Hij komt naar een kwartiertje wachten aan. We besluiten om weer door te wandelen. Hij stelt voor om bij Van Dobben een broodje kroket te eten. Geen slecht idee vind ik. Even wat achtergrond informatie over de kroket die ik van de site heb van Van Dobben.

In de wereld van de kroket is 28 juni 1945 een historische datum. Op die dag opent Aat van Dobben samen met zijn latere echtgenote Eugenie Laaper in hartje Amsterdam een broodjeszaak. De naam van het bedrijf luidde “Eetsalon Van Dobben“. Eugenie werkt ten tijde van de bevrijding in een broodjeszaak elders in Amsterdam. Daar ontmoet zij een leuke jongeman, die het vlees leverde, Aat van Dobben. Aat kan een pandje huren aan de Korte Regulierdwarsstraat, waar hij een eetzaak wil beginnen. Dat spreekt Eugenie ook erg aan en samen besluiten ze in zee te gaan. Niet veel later zijn ze getrouwd. De kroket staat al vanaf het begin op het menu.

De bereiding van de kroketten vindt plaats in de Kerkstraat. De fietsenmakerij, die toen tegenover de Eetsalon is gevestigd, heeft telefoon. Van daaruit worden de bestellingen aan de keuken (in de Kerkstraat) doorgeven. Warm gehouden door middel van houtskool, komen destijds de kroketten naar de broodjeszaak. Sinds de opening in 1945 is Eetsalon Van Dobben snel uitgegroeid tot een begrip. De luxe lunchroom, die zijn faam oorspronkelijk heeft te danken aan de Van Dobben kroketten, wordt al snel na de opening een pleisterplaats voor artiesten, voetballers en vele andere Amsterdammers.

Al jaren komen we bij Van Dobben en worden zoals altijd vriendelijk begroet. We bestellen beiden een broodje kroket met een colaatje. Het is gezellig en we kletsen bij over de situatie. Het is fijn om te constateren dat er, in de situatie waar ik in verkeer, steun is van je vrienden. Dat geeft mij een goed en fijngevoel.

Het is inmiddels het einde van de middag. We trippelen nog even over de bloemenmarkt kijken of ze amaryllissen hebben. Onze wegen scheiden bij de Keizersgracht. Van Dobben was heerlijk zoals altijd!

Hobby …

Het is een heerlijke dag. De zon schijnt en ik besluit de camera, die ik van mijn vader heb gekregen, te pakken om er op uit te trekken. Foto’s maken van de stad. Vandaag wil ik ontdekken of ik een mogelijke nieuwe hobby heb.

Ik loop rond het middaguur naar buiten. Het is wintersportachtig weer. Kakelblauwe lucht, maar wel fris. Op zich fijn, want het effect op mijn gemoedstoestand is erg positief. Ik heb het idee dat ik wat gezonds aan het doen ben en dat ik mijn verzinnen verzet.

Ik loop via de prinsengracht naar de leidsegracht en bedenk me wat ik zou willen fotograferen. Snel kom ik er achter dat als je niet weet wat je wil fotograferen dat je een opdracht voor jezelf moet bedenken. Anders maak je volgens mij geen enkele foto. De opdracht luidt: ….. van de brug. Interpretatie van de opdracht: elke foto die ik neem, neem ik van een brug op de grachten van Amsterdam. Geen idee wat dit me gaat opleveren, maar ik doe het gewoon.

Ik begin te fotograferen. Onderweg bedenk ik me welke bruggen er allemaal zijn in Amsterdam. Het wordt een flinke wandeltocht heb ik in de gaten. Wel leuk …. Er zijn een hoop brugplekken in Amsterdam, merk ik. Ongemerkt ben ik bijna 4 uur onderweg. Ik wandel fijn door de stad. Gelukkig niet aaneengesloten. Onderweg stop ik wel voor wat koffietjes en broodjes. Ik heb het naar mijn zin vandaag.

Aan het einde van de dag heb ik 120 foto’s gemaakt en zie ik een lijn in de foto’s die ik gemaakt heb. Ik ben blij met deze dag. Ik heb veel afleiding gehad en merk dat ik fotograferen leuk vind. Bedankt Pap! Ik heb een nieuwe hobby …

Wijze man …

Vanochtend drink ik koffie met mijn broer bij mij thuis. We hebben afgesproken om samen naar de notaris te gaan. Voor de afhandeling van allerlei zaken hebben we de nodige bescheiden nodig. Eerder kunnen we eigenlijk niet zo heel veel.

We hebben om 11 uur bij de notaris op kantoor afgesproken. Het kantoor van de notaris is gevestigd in Amstelveen. Het is dezelfde notaris als waar ik met mijn vader ben geweest na het overlijden van mijn moeder een kleine 4 maanden geleden.

We zijn ruimschoots op tijd. Even moeten we wachten in de wachtkamer alvorens we door de notaris worden verzocht richting zijn kamer. We worden vriendelijk ontvangen en al snel voel ik dat hij zich over mij en mijn broer ontfermt als een soort vader figuur. Hij is op de hoogte van de situatie dat wij onze beide ouders in zeer korte tijd kwijt zijn geraakt. In zijn ogen komen er twee jongemannen zonder ouders binnen en lijkt het er op alsof hij gevoel heeft alsof hij zich over ons moet ontfermen.

Ik ben inmiddels op de hoogte van de procedure. We hebben een verklaring van erfrecht nodig hebben, omdat er geen testament is. Dit is mij enige tijd geleden uitgelegd, toen ik hier met mijn vader ben geweest. We wisselen identiteitsbewijzen uit en zetten de nodige handtekeningen op wat formulieren. De verklaringen zullen nu worden opgemaakt en naar ons toegestuurd. Dit duurt ongeveer een week. Alles bij elkaar zijn we eigenlijk tien minuten bezig met de formaliteiten.

We hebben nog koffie. Die drinken we rustig even op. We kletsen nog wat met de notaris en krijgen wat ongevraagde adviezen over de afhandeling van diverse zaken. Hoe er samen mee om te gaan bijvoorbeeld. Wat het beste is en wat zijn ervaring is in dergelijke omstandigheden. Eigenlijk vind ik wel even prettig om met hem over deze zaken te praten merk ik. Ik stel hem nog de nodige vragen waar ik duidelijkheid over wil hebben. Ik luister naar alle wijze woorden, die hij zegt. Ik vind het een prettig gesprek over een moeilijk onderwerp. Aan het einde van het gesprek geeft hij aan dat we hem altijd kunnen bellen wanneer met vragen zitten. Dit geeft mij een fijn gevoel. Later blijkt mijn broer hetzelfde gevoel te hebben.

De notaris is een aardige en amable man, maar vooral ervaar ik de notaris vandaag als een wijze man …

Verdrietig …

Vanochtend wandel ik richting het Vondelpark. Koffiedrinken met vrienden zoals ik gewoonlijk doe de afgelopen weken. We gaan meteen maar even lunchen besluiten we.

Na de lunch ga ik richting postkantoor op de Singel om daar enveloppen en postzegels te halen voor de vele brieven die ik nog moet gaan sturen voor de afhandeling van allerlei zaken rondom het overlijden van mijn ouders.

Deze middag merk ik dat mijn ziel, hart en verstand voortdurend op elkaar botsen. Het is het verdriet dat ik in mijn lichaam zit. Verdriet doet pijn merk ik. Mijn tranen zijn op en verdriet ervaar ik nu, merk ik. Kennelijk huilen we van nature om ons beter te voelen, om een last kwijt te raken, om de druk op onze schouders en onze ziel iets te verlichten. Maar bij mij gaat het niet. Mijn tranen zijn echt op na de afgelopen 10 maanden.

Ik heb inmiddels vastgesteld dat rouw geen vreemd verschijnsel is, geen buitenaards monster maar een natuurlijk gegeven. Ik zie ook in dat het goed is om de pijn te uiten, maar kan dit niet altijd met tranen. Ik probeer er dan aan toe te geven dat ik rouw ervaar. Ik voel en ervaar het, het verdriet dat daarbij hoort zit van binnen en uit zich in een zeurende pijn en een unheimisch gevoel. Als ik dat gevoel heb zeg ik tegen mijzelf dat ik verdrietig ben.

Ik ervaar verdriet niet als negatief. Het lijkt er voor mij op dat verdriet iets zegt. Namelijk dat het tijd is om jezelf te koesteren, naar binnen te gaan en naar jezelf te luisteren, of familie, goede vrienden of kennissen op te zoeken waar je mee kunt praten. Als je dat recht in eigen handen neemt, dan voelt datzelfde verdriet als dragelijk. Ik voel me namelijk niet de hele dag verdrietig. Het verdriet komt in vlagen door zo lijkt het wel.

Aan het begin van de avond besluit ik te gaan kijken naar nog een aantal delen – die ik heb opgenomen – van de Millenium Trilogie van Stieg Larsson. Ik creeer de nodige afleiding voor mijzelf.

Om 11 uur heb ik twee delen gekeken en besluit ik naar bed te gaan. In bed laat ik mijn gedachten nog eens gaan over vandaag. Ik heb besloten om de gevoelens en emoties die de komende tijd ontstaan allemaal over mij heen te laten komen en niet uit de weg te gaan. Per moment probeer ik te bekijken hoe ik mij voel. Vandaag staat het vast, ik voel me verdrietig …