Sinds ik met mijn vader naar het ziekenhuis ben gegaan is mij iets opgevallen. Mijn vader houdt wel van een snoepje. Dit blijkt als hij mij destijds in het ziekenhuis vraagt om wat dropjes te regelen. Drie zakken drop zijn voldoende. Deze zakken heb ik toen in een bakje op zijn nachtkastje gezet en na een paar dagen was dit bakje zo goed als leeg.

In het verzorgingstehuis zie ik dat mij vader een kastje vol heeft met pepernoten, chocoladeletters, koekjes, dropjes en nog wat andere soorten zoetwaren. Het lijkt wel een snoepwinkel zei ik een tijdje geleden.

Vandaag kan ik zelf (ook weer) niet laten en pak een paar dropjes. De aantrekkingskracht van snoep is groot. Als het makkelijk voor het grijpen ligt pak je toch wat.

Mijn vader vertelt met een glimlach dat hij goed verzorgd wordt door vrienden, die steeds snoep voor hem meenemen. Geluk zit hem in kleine dingen zo lijkt het. De voorraad van de snoepwinkel blijft op peil zie ik.