Sinds een paar jaar na het overlijden van mijn oma is mijn opa eigenlijk steeds achteruit gegaan. Mijn opa, de vader van mijn moeder is 89 en woont al enige tijd in het verzorgingstehuis in Utrecht.

Begin van de week bereikte mij het bericht dat mijn opa is gevallen en zijn heup gebroken heeft. Ik had mijn oom, de broer van mijn moeder, gisteren aan de telefoon. De doktoren hebben aangegeven dat ze mijn opa niet meer gaan opereren. Het kan enkele dagen duren voordat mijn opa komt te overlijden hebben de dokteren bij mijn oom aangegeven.

Gisteren heb ik mijn vader gevraagd of hij naar mijn opa toe wil om afscheid te nemen. Hij heeft aangegeven dat hij daar geen kracht meer voor heeft. Ik heb begrip voor zijn beslissing en heb hem aangegeven dat elke beslissing de juiste is voor zichzelf. In dit stadium draait het enkel nog om hem, in ieder geval wat mij betreft. Ik heb ook mijn broer gebeld en hem gevraagd of hij nog naar zijn opa wil om afscheid te nemen.

Ik ben vandaag naar mijn opa gegaan. Hij is inmiddels weer terug gebracht van het ziekenhuis naar het verzorgingstehuis. Mijn oom pikt mij op van het station. Door de weersomstandigheden leek het mij verstandiger om met de trein te gaan. Binnen het half uur ben ik in Utrecht.

Een echt gesprek met mijn opa kan ik niet meer hebben. Hij zit onder de pijnstillers, die hem regelmatig doen ‘ijlen’ en grotendeels onverstaanbaar maken. Ik moet af en toe lachen om mijn opa, die door de medicijnen tussendoor een opleving krijgt en dan de meest grappige opmerkingen maakt. Ik heb ook een fijn gesprek met mijn oom, die mij vertelt dat hij vroeger op mij paste. Hij vertelt mij dat hij enorm veel respect voor mijn vader heeft hoe hij omgaat met de situatie waar hij nu in zit. Het is een ‘fijne’ middag merk ik. Gemoedelijk en sereen.

Ik neem afscheid van mijn opa. Ik heb vrede met het feit dat er een einde aan het leven van mijn opa gaat komen. Ik hou een warm gevoel over aan de middag, die ik met opa en mijn oom in Utrecht heb gehad.