Vanochtend heb ik met mijn broer afgesproken. Ik heb hem zondag voorgesteld om samen een mooi pak voor de uitvaartdienst aan te schaffen. Maandag heeft hij mij gebeld dat hij het wel een goed plan vindt. Het was meer dan 15 jaar geleden dat hij voor het laatst een pak heeft aan gehad.

We gaan samen naar Suit Supply. Hier heb ik zelf al meerdere keren een pak vandaan gehaald. Altijd fijne service en vriendelijke mensen. Meestal heb ik een pak voor een bruiloft of een feestje nodig. Nu niet … Ik vind het raar om te zeggen dat dit pak voor een uitvaart is.

Ik neem het voortouw en kies een pak uit nadat mij de keuze is voorgelegd. Zowaar krijg ik allerlei mooie opmerkingen van mijn broer en bemoeit hij zich met hoe mijn pak zit. Ik moet er om lachen. Hij voelt zich kennelijk op zijn gemak in de pakkenwinkel. Ook hij kiest een pak uit en begint met passen. Het staat hem goed zeg ik tegen hem. We worden beiden met spelden vastgepind zodat de pakken meteen vermaakt kunnen worden. We besluiten samen aan de overkant te gaan lunchen zodat we de pakken deze middag meteen kunnen meenemen.

Tijdens de lunch concluderen we dat we blij zijn met onze pakken. Ik vind het leuk om met mijn broer een pak te kopen. We hebben nog nooit samen zoiets gedaan. Al is de gelegenheid waarvoor het pak helaas een verdrietige.

We gaan nadat we de pakken hebben opgehaald samen naar Westgaarde. Daar moeten we de muziek afgeven voor de uitvaartdienst. Ze willen altijd even testen en zeker weten of de CD het wel doet. Dit is ook het geval geweest bij de uitvaartdienst van mijn moeder.

Aan het einde van de middag brengt mijn broer mij naar huis. Onderweg zijn we het er over eens. Ondanks de situatie waar we in zitten moeten we dan maar goed voor de dag komen. Kleren maken de man.