Ik sta vandaag wat later op. Voor het eerst heb ik een beetje geslapen achter elkaar. Al hoewel ik toch wakker ben geweest vannacht.

Ik ga lunchen bij een vriendin met haar zoontje. Onderweg naar haar realiseer ik me dat vandaag het rouwbezoek is. Ik zie er niet tegenop, maar ik voel me zwaar op een of andere manier. Het zal wel de ‘gezonde’ spanning zijn.

De lunch is gezellig en het kleine mannetje zorgt voor de nodige afleiding merk ik. Ik vind het fijn om even met haar te kunnen kletsen. Zij en haar zoontje zijn twee mooie mensen met een bijzondere band. Onvoorwaardelijke liefde voor elkaar. Mooi en fijn om te zien. Waarschijnlijk omdat je op je gevoeligst bent zie je die liefde nog beter op een of andere manier. Ze hebben een speciaal plekje in mijn leven.

Vanmiddag heb ik contact met een van mijn beste vrienden. Hij heeft gisteren al voorgesteld om mij samen met een van mijn andere vrienden naar het rouwbezoek te brengen. Ik ben daar erg blij mee. Zij komen eerst eten bij mij en daarna gaan we met zijn drieëen naar het rouwbezoek.

Ik heb onderweg naar het rouwbezoek nog contact met de uitvaartbegeleidster. Alles is in kannen en kruiken. We concluderen samen dat ik op de hoogte ben hoe deze dagen in zijn werk gaan. Nog niet zo lang geleden hebben we immers hetzelfde meegemaakt. Niet dat ik ooit heb gewild om zo op de hoogte te zijn.

Het is druk op het rouwbezoek. Veel mensen, waarvan ik er ook een hoop niet ken, komen mijn broer en ik condoleren. Het geeft een goed gevoel dat er zoveel belangstelling is. Het is de laatste avond dat ik mijn vader gezien heb. Een mix van gevoelens en emoties gieren door mijn lijf merk ik.