Na twee dagen aan een bloedtransfusie gelegen te hebben is mijn vader vanmiddag weer terug in het verzorgingstehuis.

Mijn vader is een stuk vitaler dan vorige week en heeft weer zin in bepaalde dingen. Hij ligt niet op bed. Hij zit in zijn rolstoel op zijn kamer als ik arriveer. Na een tijdje kletsen geeft hij zelfs aan dat hij vanavond wel weer zin heeft om beneden in gezelschap te eten. Aan zijn vaste tafel met Annie en Corrie. Hij heeft ze tenslotte al een tijdje niet gesproken en wil ze graag vertellen hoe de stand van zaken is.

Later op de avond krijg ik een pingetje van mijn vader dat hij Oud en Nieuw toch graag in zijn eigen huis zou willen meemaken. Heeft het gesprek dat ik gisteren met hem heb gehad toch effect? Of is het het nieuwe bloed dat hij heeft mogen ontvangen? Het is mij om het even. Ik ben blij dat hij wat lichtpuntjes ziet en nog ergens zin in heeft.

Nieuw bloed doet wonderen zo lijkt het. Bericht aan degene die het bloed, dat mijn vader heeft mogen ontvangen, afgestaan heeft: mijn eeuwige dank! Mijn vader heeft er voorlopig wat aan en knapt er van op voor ‘the time being’.