Vandaag ben ik laat opgestaan. Even na twaalf uur. Ik was vanmorgen zo moe dat ik terug mijn bed ben in gegaan en prompt weer in slaap ben gevallen.

Ik besluit om vandaag niet zo veel te gaan doen. ’s Middags drink ik alleen koffietje en doe een broodje met een hele goede vriend van mij.

Ik merk dat ik ongemerkt heel veel meters maak en soms mezelf geheel voorbij loop. Het is moeilijk een balans te vinden om geheel voor mijn vader klaar te staan en mijzelf niet te vergeten. Het is belangrijk dat ik hier een modus in ga vinden. Anders doe ik mijzelf tekort en zal ik daar op lange termijn de tol voor moeten betalen.

Aan het begin van de avond bel ik mijn vader op. We kletsen even en hij vertelt dat hij een drukke dag heeft gehad. Er zijn veel mensen langs gekomen. Ik vertel hem dat ik eindelijk lekker op de bank zit en er eigenlijk niet van plan te komen. Ik wil het even rustig aan doen. Hij begrijpt het.

In bed heb ik een begin gemaakt met het lezen van het boek ‘Het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven’. Een boek dat ik een paar weken geleden gekregen heb van een van mijn beste vrienden. Ik merk dat ik eindelijk een beetje begin te ontspannen.

Het is een rustdag, die heb ik eigenlijk wel verdiend vind ik. Morgen wordt weer een dag met een redelijk volle agenda. Afspraak met mijn broer, Spaanse vrienden van mijn vader halen van Schiphol. Deze mensen dan brengen naar een vriendin van mijn moeder om die later weer naar mijn vader te brengen.