Gisteren heb contact gehad met een vriend van mijn vader die in het Sarphatihuis werkt. Hij heeft aangegeven dat er een rolstoelbus ter beschikking is voor Oud en Nieuw. Mijn vader wil graag Oud en Nieuw in zijn eigen huis vieren samen met de Spaanse vrienden en de vriendin van mijn moeder. Vanmiddag haal ik de rolstoelbus, die door het Sarphatihuis ter beschikking is gesteld, op.

Ik krijg nog uitleg over hoe de bus werkt en hoe de lift van de rolstoel zou moeten worden bediend. Vervolgens ga ik op weg. Ik heb afgesproken om de Spaanse vrienden, de vriendin van mijn moeder en haar vriendin op te halen in Amsterdam Noord. Ik bel mijn vader een uur voordat ik hem kom ophalen zodat hij zich gereed kan maken. Deze middag voel ik me een soort taxichauffeur. Een beetje rondrijden in een bus is best ontspannend merk ik.

Ik zet iedereen bij mijn vader’s huis af en ga vervolgens door naar mijn vader om hem op te halen. Bij het verzorgingstehuis aangekomen haal ik mijn vader van zijn kamer om vervolgens met hem naar de rolstoelbus te rijden. Bij de bus aangekomen moet het liftje voor de rolstoel bediend worden. Het liftje doet het niet. Er is geen beweging in te krijgen. Ik kijk alles na. Vraag hulp aan een andere rolstoelbuschauffeur die ook voor de deur staat. Na een kwartier zoeken vinden we uiteindelijk een knop onder de bestuurdersstoel. Deze dient eerst omgedraaid te worden alvorens het liftje bediend kan worden.

De avond van Oud en Nieuw is gemoedelijk, er wordt gekletst en gegeten. De hele avond heb ik een heel beladen gevoel. Ik vind het zwaar merk ik. Wat ga ik wensen om 12 uur, vraag ik me af.

Het 12 uur moment breekt aan. Ik pak mijn vader vast en geef hem een dikke knuffel. Ik wens dat we samen nog een mooie tijd hebben voor de periode dat het nog duurt. Het zal een laatste Oud en Nieuw met hem zijn realiseer ik me.