Gisteren ben ik geschrokken van het feit dat mijn vader enorme pijn heeft gehad en dat hij verkeerde in een toestand, die ik eerder bij mijn moeder wel eens heb gezien. Vandaag zit hij in zijn rolstoel als ik aankom in zijn kamer in het verzorgingstehuis. Ik ben verbaasd en vind het ongelofelijk hoe hij er bij zit na gisteren.

Ik hang mijn jas op en pak een kopje koffie van de gang om vervolgens een praatje met mijn vader te maken. Ik ben geschrokken gisteren vertel ik hem. Hij zegt dat hij zelf ook geschrokken is. Angstig heeft hij het ervaren, vertelt hij mij.

Het is een raar gezicht dat mijn vader er weer ‘goed’ bij zit na gisteren. Ik vraag hem of hij de dokter heeft gesproken en wat er dan aan de hand is geweest. Hij vertelt me dat het matras waar hij op ligt met lucht gevuld wordt door een pomp. Deze pomp is stuk geweest en hebben ze vervangen. Doordat er geen voldoende lucht meer in het matras heeft gezeten is de druk op het lichaam van mijn vader toegenomen. De tumoren zijn door mijn vader’s lichaam uitgezaaid en de pijn is ondragelijk geweest, omdat mijn vader feitelijk op de bodem van bed heeft gelegen.

Zijn bed is inmiddels gemaakt en hij ligt weer comfortabel meldt hij mij.

Ik hoop dat de oorzaak van het ongemak dat mijn vader ervaren heeft daadwerkelijk ook echt de oorzaak is en niet alsnog blijkt dat er iets anders aan de hand is. Ik probeer het allemaal te begrijpen en voel dat ik het lastig vind. Ergens houd ik toch rekening met een ander scenario en een andere uitkomst.