In de afgelopen weken heb ik gemerkt dat je soms een ‘normale’ dag hebt. Tenminste zo voelt het onder de omstandigheden waar ik in verkeer. Er gebeurt feitelijk even niks en je hebt elkaar niet veel te vertellen.

Ik heb vandaag een tas van mijn vader’s werk, die hij nog thuis heeft liggen, meegenomen. Hij wil deze uitzoeken en meegeven aan een van zijn collega’s. Elke week komen er wel een paar collega’s van hem op bezoek namelijk. Er is veel betrokkenheid vanuit het werk van mijn vader. Dit vind ik erg mooi om te horen. Samen met mijn vader pluis ik de tas uit en maak hem gereed dat hij terug kan naar het bedrijf waar mijn vader werkt.

Terloops vertelt mijn vader dat hij morgen weer een bloedtransfusie krijgt, omdat zijn bloedwaarden weer gedaald zijn. Ik vraag hem of hij het fijn vindt dat ik met hem mee ga naar het ziekenhuis. Hij geeft aan dat ik dan erg vroeg op moet. Ik vertel hem dat ik dat niet erg vind en er gewoon ben.

We kijken samen nog even televisie en drinken een kopje koffie voordat ik weg ga naar huis. Bij elkaar zijn en over niets hebben of koetjes en kalfjes is ook bijzonder merk ik. Het is een normale dag …