Aan het eind van de middag krijg ik een telefoontje van mijn vader. Hij vraagt me om meteen te komen. Hij kan niet meer en is moe. Een beetje verrast stap ik in mijn auto en zorg dat ik zo snel mogelijk bij hem ben.

Onderweg bekruipt me het gevoel dat ik al een keer gehad heb op de dag dat mijn moeder overleed. Het zal toch niet zo zijn dat het sterven van mijn vader nu al zijn intreden doet? Dat is wel heel plotseling ondanks het ziekbed.

Ik kom bij mijn vader in zijn kamer binnen en merk aan hem dat het niet goed is. Hij is blij dat ik er ben en vraagt of ik op de stoel naast het bed bij hem wil komen zitten. In eerste instantie probeer ik uit te vinden hoe het er voor staat met hem. Is het moment aangebroken dat ik iedereen moet gaan bellen? Hij probeert zich te ontspannen, maar blijft zeer onrustig. Hij vraagt of ik de vriendin van mijn moeder wil bellen. Hij heeft nog een mobiele telefoon voor haar klaar liggen die zij op kan komen halen vanavond.

Na een uur arriveert de vriendin van mijn moeder. Mijn vader probeert meteen uit te leggen hoe het werkt met de mobiele telefoon. Zij is nu ook bereikbaar voor hem.

Ik probeer de verpleging te raadplegen voor medicijnen. Het zou fijn zijn als hij wat slaappillen krijgt om rustig te worden. Samen met de verpleging stop ik mijn vader in bed. Na een paar uurtjes gaat het wel weer met mijn vader. Kennelijk lag hij niet zo goed in zijn bed en doet dit enorme pijn. Deze pijn zorgt er voor dat hij in een keer niet goed wordt, denkt hij. Ik adviseer hem om lekker te gaan slapen en zijn rust te nemen.

In de auto begin ik me een aantal dingen te realiseren. Ik weet dat de dag dat mijn vader zal sterven sneller zal aanbreken dan ik verwacht. Ondanks dat ik mezelf mentaal probeer te wapenen tegen dat moment, ben ik vandaag toch erg geschrokken. Waarschijnlijk kan en moet ik mij niet (proberen te) wapenen tegen deze dag.