Aan het begin van de avond ga ik naar mijn vader toe. Hij wordt wakker als ik binnenkom. Ik probeer met hem te praten, maar al gauw blijkt dat hij dat niet meer goed kan. Onverstaanbare zinnen en hier en daar losse woorden. Hij valt weg. Ik begin mezelf na een tijdje te realiseren dat het niet goed is en bel mijn broer dat het verstandig is om langs te komen. Ook bel ik op eerder verzoek van mijn vader de vriendin van mijn moeder met de vraag of ze langs wil komen.

Na twee uur alleen met mijn vader geweest te zijn komt mijn broer binnen. Ik heb hem gevraagd om wat te eten voor mij mee te nemen. De hele avond heb ik nog niks gegeten behalve wat uit de snoepwinkel van mijn vader.

Mijn broer heeft wat van de FEBO meegenomen. Mijn vader heeft een opleving wanneer mijn broer binnenkomt. Tijdens het eten realiseer ik dat mijn vader me onlangs heeft verteld dat hij midden in de nacht zin had in knakworst. Deze heeft toen besteld bij de verpleging. Ik vraag hem of hij een patatje van mij wil. Die wil hij wel. Ik leg er een paar voor hem neer. Moeizaam probeert hij ze op te eten. Daarna probeert hij wat van zijn thee te drinken. Zijn kopje laat hij vallen in bed. De verpleging helpt hem zijn bed en zijn kleren te verschonen. Verschoond zakt mijn vader weer weg.

De vriendin van mijn moeder is inmiddels gearriveerd. Ik leg mijn broer voor om even met de verpleging te gaan kletsen. We hebben beide het gevoel dat het allemaal niet lang meer duurt en willen weten hoe de verpleging tegen de situatie aankijkt. Zij geven aan dat mijn vader hard aan het vechten is en dat het heel hard achteruit gaat. Zij denken dat het niet heel lang meer gaat duren voordat hij komt te overlijden.

We spreken met de verpleging af dat de dokter van het verzorgingstehuis ons morgenochtend belt voor een afspraak. De verpleging geeft mijn vader medicijnen voor het slapen. Mijn vader heeft rust nodig zo lijkt het.

Mijn broer en ik besluiten om morgen samen met de dokter te gaan praten om te kijken hoe hij tegen de situatie aankijkt. We spreken met de vriendin van mijn moeder af om haar morgen in te lichten als wij meer weten. Onderweg naar huis realiseer ik me dat het echt niet lang meer gaat duren. Het is de realisatie van de wetenschap dat je weet hoe het verhaal afloopt die hard aankomt. Het is pittig de tranen springen onderweg in mijn ogen.

Thuis probeer ik de avond op een rijtje te krijgen. Er bekruipt me ook een gevoel van opluchting. Ergens voel dat ik nu al die tijd weet waar ik echt aan toe ben.