Vanmiddag heb ik contact met mijn vader. Ze gaan hem vervoeren van het ziekenhuis naar het verzorgingstehuis. Het kan nog wel even duren geeft hij aan. Ik geef hem aan dat het prima is en dat hij mij een pingetje stuurt als hij vetrekt uit het ziekenhuis.

In de tussentijd komt een van mijn beste vrienden bij mij langs. Ik kan mijn hart bij hem luchten. Ik heb de hele week al het gevoel dat de laatste fase is aangebroken. We praten anderhalf uur. Ik ben blij dat hij even is geweest.

Aan het einde van de middag besluit ik alvast richting het verzorgingstehuis te gaan. Ik bel mijn vader onderweg op dat ik op hem zal wachten in het verzorgingstehuis. Tijdens dit gesprek vertelt hij mij dat hij in de tussentijd nog een dokter, die bij hem langs is geweest, heeft gesproken. De uitkomst van het gesprek zal hij wel laten weten in het verzorgingstehuis.

In het ziekenhuis aangekomen praat ik met mijn vader over het gesprek met de dokter. Hij geeft aan dat het nog een kwestie van dagen is en geen weken meer. Ergens vermoedde ik deze boodschap al. De boodschap komt toch hard aan, ook al ben ik al drie maanden bekend met dit nieuws. Het is nu alleen duidelijk voor alle betrokkenen waar iedereen aan toe is de komende tijd.

Ik blijf nog geruime tijd in het ziekenhuis. Vraag aan mijn vader wie ik moet bellen en wie hij echt nog wil zien. Tevens probeer ik met de verpleging af te stemmen wanneer de ambulance komt, mijn vader wil weg uit het ziekenhuis merk ik. Het duurt nog wel even. Ik spreek met mijn vader af dat hij mij belt wannneer hij in het verzorgingstehuis is. Mijn vader wil gaan rusten.

De laatste dagen zijn aangebroken, onderweg naar huis merk ik dat deze wetenschap pijn doet. Ik ben verdrietig.