Wetenschap …

Vanmiddag heb ik contact met mijn vader. Ze gaan hem vervoeren van het ziekenhuis naar het verzorgingstehuis. Het kan nog wel even duren geeft hij aan. Ik geef hem aan dat het prima is en dat hij mij een pingetje stuurt als hij vetrekt uit het ziekenhuis.

In de tussentijd komt een van mijn beste vrienden bij mij langs. Ik kan mijn hart bij hem luchten. Ik heb de hele week al het gevoel dat de laatste fase is aangebroken. We praten anderhalf uur. Ik ben blij dat hij even is geweest.

Aan het einde van de middag besluit ik alvast richting het verzorgingstehuis te gaan. Ik bel mijn vader onderweg op dat ik op hem zal wachten in het verzorgingstehuis. Tijdens dit gesprek vertelt hij mij dat hij in de tussentijd nog een dokter, die bij hem langs is geweest, heeft gesproken. De uitkomst van het gesprek zal hij wel laten weten in het verzorgingstehuis.

In het ziekenhuis aangekomen praat ik met mijn vader over het gesprek met de dokter. Hij geeft aan dat het nog een kwestie van dagen is en geen weken meer. Ergens vermoedde ik deze boodschap al. De boodschap komt toch hard aan, ook al ben ik al drie maanden bekend met dit nieuws. Het is nu alleen duidelijk voor alle betrokkenen waar iedereen aan toe is de komende tijd.

Ik blijf nog geruime tijd in het ziekenhuis. Vraag aan mijn vader wie ik moet bellen en wie hij echt nog wil zien. Tevens probeer ik met de verpleging af te stemmen wanneer de ambulance komt, mijn vader wil weg uit het ziekenhuis merk ik. Het duurt nog wel even. Ik spreek met mijn vader af dat hij mij belt wannneer hij in het verzorgingstehuis is. Mijn vader wil gaan rusten.

De laatste dagen zijn aangebroken, onderweg naar huis merk ik dat deze wetenschap pijn doet. Ik ben verdrietig.

Advertenties

6 reacties op ‘Wetenschap …’

  1. Hey man,
    Ik heb je dan wel jaaaaren niet gezien maar ik (en ook Wanda) willen jou en je naasten veel sterkte toewensen de komende tijd. Wij hebben 2x (beide moeders in 1 jaar) een traject als deze bewandeld en weten maar al te goed hoe jullie je moeten voelen.

    Sterkte gozer.

  2. tss, toch een raar besef dat de titel van je blog realiteit is geworden… hou je taai, en dat betekent niet alleen sterk zijn maar juist ook toegeven aan je “zwakke” momenten. Knuffel voor jou en je vader!

  3. Jeetje Denis. Ik ontdek eigenlijk pas net deze blog van jou. Ben sprakeloos. Je schrijft mooi. Ik wens je heel, heel veel sterkte toe de komende tijd. Grote groet, Michiel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s