Van Dobben …

Voetbal is vandaag afgekeurd. Plotsklaps is de agenda vrij voor de dag. Dat betekent op zich dat dit een dag is waarop ik rustig aan kan doen. Dat doe ik dan maar ook besluit ik. Het is mooi weer de hele dag. Bijna kakelblauw.

Na een fijne lunch en een wandeling met een vriendin, die heel veel voor me betekent, loop ik richting huis om mijn fotocamera op te halen. Ik heb na gisteren de smaak te pakken. Vandaag doe ik nog een rondje in de stad. Dit keer een vrijere opdracht objecten, mensen en signings. Ik maak een paar mooie foto’s (tenminste dat vind ik zelf) op het museumplein, van een straatartiest en borden.

De tijd vliegt met de afleiding die ik heb. Het is inmiddels al over vieren als ik onderweg stop in de Utrechtsestraat om even koffie te drinken in de koffiesalon. Daar wacht ik op een van mijn vrienden om even bij te kletsen. Hij komt naar een kwartiertje wachten aan. We besluiten om weer door te wandelen. Hij stelt voor om bij Van Dobben een broodje kroket te eten. Geen slecht idee vind ik. Even wat achtergrond informatie over de kroket die ik van de site heb van Van Dobben.

In de wereld van de kroket is 28 juni 1945 een historische datum. Op die dag opent Aat van Dobben samen met zijn latere echtgenote Eugenie Laaper in hartje Amsterdam een broodjeszaak. De naam van het bedrijf luidde “Eetsalon Van Dobben“. Eugenie werkt ten tijde van de bevrijding in een broodjeszaak elders in Amsterdam. Daar ontmoet zij een leuke jongeman, die het vlees leverde, Aat van Dobben. Aat kan een pandje huren aan de Korte Regulierdwarsstraat, waar hij een eetzaak wil beginnen. Dat spreekt Eugenie ook erg aan en samen besluiten ze in zee te gaan. Niet veel later zijn ze getrouwd. De kroket staat al vanaf het begin op het menu.

De bereiding van de kroketten vindt plaats in de Kerkstraat. De fietsenmakerij, die toen tegenover de Eetsalon is gevestigd, heeft telefoon. Van daaruit worden de bestellingen aan de keuken (in de Kerkstraat) doorgeven. Warm gehouden door middel van houtskool, komen destijds de kroketten naar de broodjeszaak. Sinds de opening in 1945 is Eetsalon Van Dobben snel uitgegroeid tot een begrip. De luxe lunchroom, die zijn faam oorspronkelijk heeft te danken aan de Van Dobben kroketten, wordt al snel na de opening een pleisterplaats voor artiesten, voetballers en vele andere Amsterdammers.

Al jaren komen we bij Van Dobben en worden zoals altijd vriendelijk begroet. We bestellen beiden een broodje kroket met een colaatje. Het is gezellig en we kletsen bij over de situatie. Het is fijn om te constateren dat er, in de situatie waar ik in verkeer, steun is van je vrienden. Dat geeft mij een goed en fijngevoel.

Het is inmiddels het einde van de middag. We trippelen nog even over de bloemenmarkt kijken of ze amaryllissen hebben. Onze wegen scheiden bij de Keizersgracht. Van Dobben was heerlijk zoals altijd!

Advertenties

Hobby …

Het is een heerlijke dag. De zon schijnt en ik besluit de camera, die ik van mijn vader heb gekregen, te pakken om er op uit te trekken. Foto’s maken van de stad. Vandaag wil ik ontdekken of ik een mogelijke nieuwe hobby heb.

Ik loop rond het middaguur naar buiten. Het is wintersportachtig weer. Kakelblauwe lucht, maar wel fris. Op zich fijn, want het effect op mijn gemoedstoestand is erg positief. Ik heb het idee dat ik wat gezonds aan het doen ben en dat ik mijn verzinnen verzet.

Ik loop via de prinsengracht naar de leidsegracht en bedenk me wat ik zou willen fotograferen. Snel kom ik er achter dat als je niet weet wat je wil fotograferen dat je een opdracht voor jezelf moet bedenken. Anders maak je volgens mij geen enkele foto. De opdracht luidt: ….. van de brug. Interpretatie van de opdracht: elke foto die ik neem, neem ik van een brug op de grachten van Amsterdam. Geen idee wat dit me gaat opleveren, maar ik doe het gewoon.

Ik begin te fotograferen. Onderweg bedenk ik me welke bruggen er allemaal zijn in Amsterdam. Het wordt een flinke wandeltocht heb ik in de gaten. Wel leuk …. Er zijn een hoop brugplekken in Amsterdam, merk ik. Ongemerkt ben ik bijna 4 uur onderweg. Ik wandel fijn door de stad. Gelukkig niet aaneengesloten. Onderweg stop ik wel voor wat koffietjes en broodjes. Ik heb het naar mijn zin vandaag.

Aan het einde van de dag heb ik 120 foto’s gemaakt en zie ik een lijn in de foto’s die ik gemaakt heb. Ik ben blij met deze dag. Ik heb veel afleiding gehad en merk dat ik fotograferen leuk vind. Bedankt Pap! Ik heb een nieuwe hobby …