Oud en Nieuw …

Gisteren heb contact gehad met een vriend van mijn vader die in het Sarphatihuis werkt. Hij heeft aangegeven dat er een rolstoelbus ter beschikking is voor Oud en Nieuw. Mijn vader wil graag Oud en Nieuw in zijn eigen huis vieren samen met de Spaanse vrienden en de vriendin van mijn moeder. Vanmiddag haal ik de rolstoelbus, die door het Sarphatihuis ter beschikking is gesteld, op.

Ik krijg nog uitleg over hoe de bus werkt en hoe de lift van de rolstoel zou moeten worden bediend. Vervolgens ga ik op weg. Ik heb afgesproken om de Spaanse vrienden, de vriendin van mijn moeder en haar vriendin op te halen in Amsterdam Noord. Ik bel mijn vader een uur voordat ik hem kom ophalen zodat hij zich gereed kan maken. Deze middag voel ik me een soort taxichauffeur. Een beetje rondrijden in een bus is best ontspannend merk ik.

Ik zet iedereen bij mijn vader’s huis af en ga vervolgens door naar mijn vader om hem op te halen. Bij het verzorgingstehuis aangekomen haal ik mijn vader van zijn kamer om vervolgens met hem naar de rolstoelbus te rijden. Bij de bus aangekomen moet het liftje voor de rolstoel bediend worden. Het liftje doet het niet. Er is geen beweging in te krijgen. Ik kijk alles na. Vraag hulp aan een andere rolstoelbuschauffeur die ook voor de deur staat. Na een kwartier zoeken vinden we uiteindelijk een knop onder de bestuurdersstoel. Deze dient eerst omgedraaid te worden alvorens het liftje bediend kan worden.

De avond van Oud en Nieuw is gemoedelijk, er wordt gekletst en gegeten. De hele avond heb ik een heel beladen gevoel. Ik vind het zwaar merk ik. Wat ga ik wensen om 12 uur, vraag ik me af.

Het 12 uur moment breekt aan. Ik pak mijn vader vast en geef hem een dikke knuffel. Ik wens dat we samen nog een mooie tijd hebben voor de periode dat het nog duurt. Het zal een laatste Oud en Nieuw met hem zijn realiseer ik me.

Advertenties

Vriendschap …

Vlak na het nieuws dat mijn vader niet meer behandeld kan worden zijn we naar Spanje gegaan. Mijn ouders hebben al meer dan 25 jaar vrienden wonen. De afgelopen 25 jaar zijn ze tientallen malen naar Spanje geweest en hebben mijn ouders veel tijd met deze mensen doorgebracht. Ik heb mijn moeder tijdens haar ziekbed beloofd dat als ze beter zou zijn om ook mee te gaan naar Spanje. Helaas heb ik het ‘tripje’ naar Spanje alleen met mijn vader moeten maken. Het zijn een paar bijzondere dagen geweest.

Een dag voor kerst heb ik het idee gekregen om de Spaanse vrienden van mijn vader te bellen met de vraag of ze op korte termijn langs willen komen. Ik heb contact gezocht met de dochter van deze vrienden. Dit vertel ik mijn vader. Hij is blij dat ik contact heb gezocht. Hij wil ook graag dat ze langskomen. Ook heb ik de vriendin van mijn moeder, die ook met hen bevriend is, ingelicht dat ik contact heb gezocht. Zij heeft meteen geopperd om dezelfde avond ook nog contact met hen te zoeken.

Snel is duidelijk geworden dat ze vandaag naar Nederland komen om Oud en Nieuw mee te maken met mijn vader. Ik haal ze op van Schiphol.

Voordat ik naar mijn vader ga maak ik een tussenstop bij de vriendin van moeder. De Spaanse vrienden logeren de komende dagen bij haar. Na daar een kopje soep gegeten te hebben breng ik de Spaanse vrienden naar mijn vader. Onderweg probeer ik in zeer gebrekkig Spaans met hen een praatje te maken. Ik probeer uit te leggen dat het redelijk naar omstandigheden met mijn vader is en dat et verzorgingstehuis een goede plek is.

Ik breng ze naar boven in het verzorgingstehuis. Het is een emotioneel weerzien. Na een half uurtje besluit ik om ze alleen te laten zodat ze kunnen bijpraten.

Ik ben blij dat de Spaanse vrienden er zijn, want ik weet hoeveel deze mensen voor mijn ouders betekenen. Wat is vriendschap tussen mensen toch mooi en bijzonder. Het geeft mij een warm gevoel om dat tussen mensen te zien.

Rustdag …

Vandaag ben ik laat opgestaan. Even na twaalf uur. Ik was vanmorgen zo moe dat ik terug mijn bed ben in gegaan en prompt weer in slaap ben gevallen.

Ik besluit om vandaag niet zo veel te gaan doen. ’s Middags drink ik alleen koffietje en doe een broodje met een hele goede vriend van mij.

Ik merk dat ik ongemerkt heel veel meters maak en soms mezelf geheel voorbij loop. Het is moeilijk een balans te vinden om geheel voor mijn vader klaar te staan en mijzelf niet te vergeten. Het is belangrijk dat ik hier een modus in ga vinden. Anders doe ik mijzelf tekort en zal ik daar op lange termijn de tol voor moeten betalen.

Aan het begin van de avond bel ik mijn vader op. We kletsen even en hij vertelt dat hij een drukke dag heeft gehad. Er zijn veel mensen langs gekomen. Ik vertel hem dat ik eindelijk lekker op de bank zit en er eigenlijk niet van plan te komen. Ik wil het even rustig aan doen. Hij begrijpt het.

In bed heb ik een begin gemaakt met het lezen van het boek ‘Het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven’. Een boek dat ik een paar weken geleden gekregen heb van een van mijn beste vrienden. Ik merk dat ik eindelijk een beetje begin te ontspannen.

Het is een rustdag, die heb ik eigenlijk wel verdiend vind ik. Morgen wordt weer een dag met een redelijk volle agenda. Afspraak met mijn broer, Spaanse vrienden van mijn vader halen van Schiphol. Deze mensen dan brengen naar een vriendin van mijn moeder om die later weer naar mijn vader te brengen.

Nieuw …

Na twee dagen aan een bloedtransfusie gelegen te hebben is mijn vader vanmiddag weer terug in het verzorgingstehuis.

Mijn vader is een stuk vitaler dan vorige week en heeft weer zin in bepaalde dingen. Hij ligt niet op bed. Hij zit in zijn rolstoel op zijn kamer als ik arriveer. Na een tijdje kletsen geeft hij zelfs aan dat hij vanavond wel weer zin heeft om beneden in gezelschap te eten. Aan zijn vaste tafel met Annie en Corrie. Hij heeft ze tenslotte al een tijdje niet gesproken en wil ze graag vertellen hoe de stand van zaken is.

Later op de avond krijg ik een pingetje van mijn vader dat hij Oud en Nieuw toch graag in zijn eigen huis zou willen meemaken. Heeft het gesprek dat ik gisteren met hem heb gehad toch effect? Of is het het nieuwe bloed dat hij heeft mogen ontvangen? Het is mij om het even. Ik ben blij dat hij wat lichtpuntjes ziet en nog ergens zin in heeft.

Nieuw bloed doet wonderen zo lijkt het. Bericht aan degene die het bloed, dat mijn vader heeft mogen ontvangen, afgestaan heeft: mijn eeuwige dank! Mijn vader heeft er voorlopig wat aan en knapt er van op voor ‘the time being’.

Dilemma …

Ik ga vanmorgen vroeg naar mijn vader. Hij wordt naar het ziekenhuis gebracht voor een bloedtransfusie. Aangekomen in het verzorgingstehuis maak ik een overnachtingstasje voor hem. Hij verwacht dat hij een nachtje zal moeten blijven.

Wachtend op de ambulance raken we in gesprek over tweede kerstdag. Het is fijn om even thuis geweest te zijn merkt mijn vader op. Hij heeft genoten. Ik geef aan dat het binnen de mogelijkheden valt om de deur uit te gaan. Hij mag wat mij betreft wel vaker de vier muren van het verzorgingstehuis verlaten. Aarzelend komt hij daar op terug en geeft aan dat hij het niet zo goed weet of hij dat wel echt wil. Vaker de deur uit. Het verzorgingstehuis is tenslotte zijn nieuwe comfort zone.

Ik merk dat ik een dilemma heb. Met fluwelen handschoenen dingen aanpakken en het mijn vader zo aangenaam mogelijk maken in het verzorgingstehuis of af en toe een duwtje geven in de richting om wat vaker buiten de vier muren van het verzorgingstehuis te komen. Nog genieten van de dingen die hij zou kunnen doen of zin in zou hebben.

In het ziekenhuis krijgt mijn vader vier zakken nieuw bloed. Dat gaat ongeveer zestien uur duren. Ik besluit even weg te gaan en te gaan lunchen. De hele middag houdt het dilemma mij bezig merk ik.

’s Avonds besluit ik het onderwerp nog eens aan te snijden. We hebben een emotioneel gesprek. Ik geef mijn vader aan dat ik me niet kan verplaatsen in de geestelijke en fysieke gesteldheid van mijn vader. Ik vertel hem dat ik met een dilemma loop. Hij is blij dat ik het bespreekbaar maak, maar vindt het tegelijkertijd moeilijk om stelling te nemen. We laten het even voor wat het is. Ik laat mijn vader weten dat ik blij ben dat ik het bespreekbaar heb gemaakt. Ik zeg hem dat ik mezelf anders later wel voor mijn kop zou kunnen slaan als ik hem geen opties zou hebben aangeboden. Zijn keuze is altijd de juiste zeg ik tegen hem.

Het zoeken naar een balans tussen de comfort zone van mijn vader en wat er nog mogelijk is om allemaal te doen is niet makkelijk merk ik. Soms twijfel ik wel eens of ik het goed doe. Daar moet ik maar even door heen merk ik.

Achtbaan …

De achtbaan van het leven is een heftige rit heb ik een tijd geleden opgeschreven. De achtbaan waar ik al mijn hele leven in zit heeft enorme heftige stukken sinds het overlijden van mijn moeder. Je voelt richting de kerstdagen dat je omhoog wordt getrokken, waarbij de spanning oploopt, om daarna vervolgens de rit in een vrije val naar beneden voort te zetten. Het enige wat je kunt doen is je er aan overgeven.

Ik heb geregeld dat mijn vader naar zijn eigen huis kan vandaag. Ik haal hem op met de rolstoeltaxi en breng hem naar zijn huis. In overleg met mijn vader heb ik veertien mensen, die hij graag om zich heen heeft, uitgenodigd om tweede kerstdag mee door te brengen.

Iedereen draagt zijn steentje bij. Het huis is versierd, er zijn hapjes gehaald, er is voldoende drank geregeld, heerlijk avondeten wordt verzorgd en toetjes zijn in elkaar gezet. Het is een bijzondere dag waarbij er veel wordt gelachen, maar ook tranen worden gelaten. Ik merk op dat iedereen op zijn eigen manier geniet van deze dag.

Het moet voor mijn vader een emotionele achtbaan zijn. Hij is al een paar weken, sinds dat ik hem ophaalde op de dag dat hij niet meer kon lopen, niet meer in zijn eigen huis geweest. Ik merk dat hij het erg naar zijn zin heeft vandaag. Terug in zijn eigen comfort zone met zijn dierbaren om hem heen.

Onderweg terug naar het verzorgingstehuis is hij emotioneel over de dag. Hij zegt tegen mij dat hij blij is dat deze dag op deze manier heeft plaatsgevonden. Ik ben blij dat ik het heb kunnen regelen en dat iedereen zo behulpzaam en aanwezig is geweest. Het besef bij mij is dat het tenslotte voor iedereen, die aanwezig is geweest, ook geen gemakkelijke dag is.

Deze dag is een dag met een hoop gevoel en emotie. Komende dagen moet ik daar een plekje voor gaan vinden. Het is net een echte achtbaan. Pas tijdens de vlakke stukken ga je je realiseren hoe heftig het ritje eigenlijk is.

Onvergetelijke kerst …

Kerstavond is anders, zo ook deze eerste kerstdag. Ik sta op met een steen in mijn buik, zo lijkt het. Onder de douche besef ik me dat ik het zwaar heb. Op een of andere manier merk ik ook dat ik een soort van berusting over me heen begin te krijgen.

Ik bekijk de cadeautjes, die ik mezelf voor kerst gegeven heb. Het zijn prints op canvas in zwart wit van mij en mijn vader en van mij en mijn moeder. Ik geniet met glazige ogen als ik naar mijn cadeautjes in de huiskamer kijk. Ik realiseer me dat ik ze heel bijzonder vind.

Een van mijn vrienden stelt voor om even buiten de deur koffie te drinken in het begin van de middag. Hij komt samen met zijn 7-jarige dochter. Wat een prinsesje. Ik ben blij dat ze even zijn geweest.

’s Middags heb ik een film gekeken en vooral gerelaxed. Ik ben moe van een zware week. De zus van mijn vader en mijn broer zijn vanmiddag bij mijn vader geweest. Ik ga later naar mijn vader toe, zodat mijn vader deze gehele kerstdag bezoek heeft gehad.

Ik kijk de hele avond samen met mijn vader naar een film. Het is ook eens fijn om niet te kletsen, maar te genieten van elkaars aanwezigheid merk ik. Een gelukkig gevoel krijg ik bij het feit dat ik tijdens de reclames even koffie haal en wat te drinken voor mijn vader regel. Ik heb cashewnoten meegenomen voor bij de film. Mijn vader vindt deze lekker en geniet.

Een onvergetelijke kerst …